Niemand weet eigenlijk precies te vertellen in welk jaar van de vorige eeuw het allemaal is begonnen. Uit een oud dokument van de Kamer van Koophandel te Tilburg blijkt echter duidelijk, dat het nu nog bestaande café al in 1896 een ‘uitbatings’-vergunning had.
‘De zaak liep uitstekend. Mijn ouders hebben zeer veel bruiloften en partijen verzorgd en veel verenigingen waren er kind aan huis verteld Hans de Brouwer. Tijdens de oorlog werden er al plannen gemaakt om een zaal te bouwen. Na de oorlog was het een groot probleem om aan bouwmaterialen te komen. Op 4 juni 1950 heb ik de eerste steen mogen leggen’.
Dansen in Moergestel
‘Om de veertien dagen werd er gedanst in onze zaal. Dat gebeurde dan van zes tot tien uur precies’.
Hans raadt me aan om eens te gaan ‘buurten’ met Gustje van Haaren in de Korenstraat op nummer 19. ‘Die heeft bij ons meer dan 12 jaar muziek gemaakt’.
Met veel plezier heeft Gustje mij verteld hoe het allemaal in zijn werk ging. ‘Ik heb’, zegt Gustje, ‘al gespeeld op de eerste kermis na de oorlog. Het was in juli 1945. Ik was toen 17 jaar. De zaal was toen al in aanbouw. De vloer bestond nog geheel uit zand. Langs de muren werden steigerplanken gelegd, waar de tafels en stoelen op werden geplaatst. Op de rest van de stoffige ‘dansvloer’ werd gedanst.
‘Elke keer als het dansen was afgelopen zei de kastelein: ‘Deze keer ging het niet zo goed. De vorige keer ging het beter’. En als Gustje dan vroeg: ‘Mogen wij de volgende week weer terugkomen?’ zei Jan, dat hij dat nog niet wist. Er vroegen zoveel muzikanten om bij Jan te mogen spelen. ‘Die andere spelen ook van alles en ze zijn niet zo duur’. Maar toch mochten ze steeds terugkomen.
‘Het was zijn soort humor. Bij het afrekenen betaalde Jan ons altijd met guldens, kwartjes en dubbeltjes’. ‘Want groot geld Gustje, heb ik niet’. En Gustje herhaalt: ‘Het was een prachtige tijd. Het waren dansavonden met veel walsen en foxtrots en bij warm weer emmers vol zweet. De dampen kwamen door de ramen en deuren naar buiten’.
‘Jan de Brouwer stond bij de deur om het toegangsgeld te innen. Niemand kwam er voor niets in. Ook laatkomers, die wat moed ingedronken hadden, om de stap te wagen, moesten zelfs om kwart voor tien nog ƒ 0,15 betalen’.
‘Gevochten is er nooit. Het was er hartstikke druk en oergezellig. Om tien uur precies was het sluiten en dikwijls stond politie Van Geersaem aan de deur. Tijd is tijd. De jongelui kwamen van Boxtel, Haaren, enz. Zelfs uit Reusel in de Kempen kwamen ze nog naar Moergestel om te dansen. De fietsen lagen vanaf ‘t Centrum tot voorbij mulder Cornelis Roozen. Toch is die tijd voor Moergestel belangrijk geweest’, zegt Gustje. ‘Zeer veel Moergestelse jongens of meisjes hebben de vrouw van keuze leren kennen tijdens onze muziek in de zaal van Jan de Brouwer’.
Café-Restaurant De Brouwer is altijd een trefpunt geweest voor reizigers of vertegenwoordigers. Zij kwamen er ‘s-middags eten, maar ook telefoneren, zaken doen, een pilsje pakken en een praatje maken.
Met gepaste trots praat Hans over zijn moeder. ‘Mijn moeder was een zorgzame vrouw, die van ‘s-morgens vroeg tot ‘s-avonds heel laat in de weer was. Haar liefhebberij was de keuken. Zij was een geweldige kokkin. Haar diners voor bruiloften en partijen -hoe groot het aantal personen ook was- klopten altijd. Er was altijd voldoende en het smaakte voortreffelijk. Haar specialiteiten waren heerlijke Brabantse soepen en geweldige koude schotels. Niemand’, zegt Hans, ‘kon mijn moeder op dat gebied verbeteren’.
‘Ze kon ook met iedereen praten, of ze nu arm waren of rijk. Het was een echte Brabantse moeder.......’
Moeder Jeanne is overleden op 17 januari 1982 en vader Jan de Brouwer op 19 februari 1969. Hans en zijn vrouw Ricky van den Abbeelen -ook een kasteleinsdochter- hebben in ieder geval hun best gedaan om de echte Brabantse dorpssfeer te behouden en de tradities voortgezet.
Al vele, vele jaren zijn er diverse verenigingen bij Hans ‘thuis’. In eerste instantie zijn Hans en Ricky daar bescheiden over. Toch komt er veel voor de dag. Niemand willen ze vergeten.
Café-Restaurant de Brouwer is een trefpunt voor sportlui. Hans kan de zondag niet goed doorkomen als hij Audacia niet heeft zien spelen. Al meer dan 25 jaar is Hans een trouwe fan van deze club. Na de gespeelde wedstrijden komt ‘Audacia’ graag naar Hans toe, om er aan de toog nog eens gezellig wat na te praten. Want gebuurt na de match wordt er natuurlijk volop over de gemaakte en gemiste kansen.......
‘Als ze verloren hebben’, zegt Hans, ‘beur ik ze op, zodat ze er de volgende zondag weer met frisse moed tegenaan kunnen’.
Hans noemt harmonie ‘Prinses Juliana’ ‘mijn harmonie’. Ik merk dat hij daar alles mee gezegd heeft. Hans is er geweldig trots op!
‘De Engelandvaarders zijn ontstaan uit een vriendenclub van Hans de Brouwer. Die vriendenclub vormde vroeger een crossclub voor auto’s. Later is daar een voetbalclub uit voortgekomen. Zij noemden zich ‘F.C. De Engelandvaarders’. Het is een club die niet te evenaren is in het voetballen en vooral niet in gezelligheid. Zoon Jan-Hein met zijn vriendin Monique zijn volop bezig met zaalvoetbal: ‘F.C. De Brouwer Jr.’. De club timmert flink aan de weg.
‘De Pierewaaiers’. Ook deze vereniging is niet weg te denken bij de Brouwer. Al tientallen jaren zijn Hans en Ricky de carnavalsvierders thuis.
Hans zelf heeft het tot Stadsprins gebracht en op onnavolgbare wijze deze taak volbracht. Als ik goed geînformeerd ben is Hans een van de oudste leden van ‘De Pierewaaiers’.
Om alle verenigingen, clubs en groepen op te noemen, zou hier te ver voeren.
Hans blijft de grappenmaker. ‘Ja’, zegt hij, ‘er worden veel moppen verteld aan de toog, maar de jeugd van tegenwoordig heeft soms zo’n moeilijke grappen. Dan zeg ik tegen die jongelui: ‘Vertel hem nog eens een keer, want ik heb hem de eerste keer niet begrepen’. En wederom klinkt de karakteristieke lach.
‘Och’, zegt Hans, ‘ik weet niet of ik een goede kastelein ben. Een ‘goeie’ moet veel praoten, weinig zeggen en goed luisteren’
Foto's: